سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

مرداب منم
ساعت ٧:۱۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۳۱ امرداد ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: ادبیات

فروغ :

مرا دریاب !!!!!!!
منم مرداب.....
زیر آوار خاک .......
آرزویم در دست باد
مرا بشناس !!!
منم فریاد ....
منم آوا .....
منم ،خردم، زیر حجم یاد
صدایم تنگ
گلویم لنگ.........
نگاهم بنگ ...
منم نیلوفری در دست مرداب

...


 
حسین
ساعت ۱٠:٠٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٦ امرداد ۱۳۸٦   کلمات کلیدی:
 

میلاد بزرگ مردان دشت کربلا:

     حضرت حسین بن علی سلطان دشت کربلا

           حضرت قمر منیر بنی هاشم ساقی دشت کربلا

                           حضرت سید الساجدین بیمار دشت کربلا

                                  بر تمامی عاشقان و شیفتگان دشت کربلا مبارکباد


 
چگونه ادعای استفاده از مربی ایرانی را داریم
ساعت ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ امرداد ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: ورزشی

باز هم شرق نوشته :

 محسن صفایی فراهانی

۱-- قهرمانی عراق به معنای رشد فوتبال این کشور نیست. اگر بازی های عراق و ژاپن را مقایسه کنید، متوجه تفاوت کلاس و درجه فوتبال دو کشور می شوید. ژاپنی ها می دانند که اگر در یک دوره شکست بخورند در دوره بعد به جایگاه قبلی خود بازمی گردند. اما عراق نمی تواند مطمئن باشد که در دوره بعد حتی به جمع چهار تیم هم صعود کند.

باید به بازیکنان، مربیان و مدیران فوتبال عراق تبریک گفت که توانستند در این شرایط قهرمان آسیا شوند اما فوتبال عراق حالت گلخانه ای دارد و حتی به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی این کشور، فدراسیون فوتبال عراق در اردن مستقر است. قهرمانی عراق به معنای این نیست که فوتبال این کشور در شرایط عادی به عنوان یکی از قدرت های اصلی فوتبال در قاره قلمداد شود. مسوولان فدراسیون فوتبال عراق تنها بر روی 100 ، 150 بازیکن کار کرده اند و این حالت گلخانه ای در کوتاه مدت جواب می دهد اما نمی تواند تضمین کننده موفقیت در بلندمدت باشد.

2- در مورد ایران هم باید بگویم که قهرمان شدن این تیم افتخار نبود و نباید با باختن این تیم هم عزا گرفت. چرا که هیچ کار سازمان یافته ای برای این تیم نکرده بودیم و اگر قهرمان هم می شدیم شانسی بود، همان طور که عراق هم با استفاده از چاشنی خوش شانسی قهرمان شد. ما در فوتبال ایران نباید به دنبال کار گلخانه ای باشیم چرا که دو میلیون از هفتاد میلیون نفر جمعیت ایران مشغول فوتبال هستند. برعکس وظیفه ما این است که باید با کار سازمان دهی شده قابل قبول، تیم ملی را به سمت موفقیت هدایت کنیم. نظر شخص من این است که قهرمانی برای مردم بسیار خوب است اما قهرمانی ای لذت بخش است که با برنامه ریزی مدون حاصل شود.

3- بحث مهم این روزها ضرورت استفاده تیم ملی از مربی ایرانی است و اتفاقاً مدافعان این رویه با استفاده از عبارت «فوتبال ایرانی» نظر خود را توجیه می کنند. من البته اطلاع ندارم که ایرانی بازی کردن به چه معناست و مصداق آن در زمین فوتبال دقیقاً چیست. ولی اگر منظور این است که باید از مربی ایرانی برای تیم ملی استفاده کنیم، پیش از آن مربیان ما باید دانش این کار را در سطح بین المللی داشته باشند.

در این میان یک بحث شعاری وجود دارد و یک بحث شعوری. در بحث شعاری مشکلی وجود ندارد و می توانیم بر این مساله پافشاری کنیم اما وقتیAFC معتقد است که در سطح آسیا هیچ مربی بین المللی وجود ندارد چگونه ادعای استفاده از مربی ایرانی در تیم ملی را داریم؟ امروز در ژاپن نزدیک 34 ، 35 مربی با مدرک حرفه ای مشغول هستند اما شما نمی بینید که مربی بومی هدایت تیم ملی این کشور را برعهده داشته باشد و حتی باشگاه هایشان هم از مربی خارجی بادانش استفاده می کنند. اما در ایران تنها پنج نفر هستند که مدرک حرفه ای مربیگری را دارند و آنگاه پافشاری می کنیم که به مربی خارجی نیاز نداریم.

چگونه با وجود اینکه مهندسان خوبی در کشور وجود دارند وقتی در صنایع مختلف از مهندسان خارجی استفاده می کنیم، ایرادی نمی گیریم اما زمانی که می خواهیم در فوتبال از مربی خارجی استفاده کنیم به مشکل و مخالفت برمی خوریم؟

عقل و منطق حکم می کند وقتی دانش و تکنولوژی رشته ای در کشور وجود ندارد با استفاده از متخصصان خارجی این دانش را به کشور بیاوریم. اما متاسفانه برخی از ما فقط به شعار دادن دل خوش کرده ایم. این درحالی است که کلاس و توانایی ایرانی در لیگ برتر به منصه ظهور رسیده و واضح و مبرهن است که جایگاه ایشان کجاست.


 
قلعه نویی چگونه دوم است
ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۸ امرداد ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: ورزشی

شرق امروز نوشت :

 قلعه نویی چگونه دوم است

 متاسفانه نمی توان خاموش بود

 امیر قلعه نویی در آخرین اظهارنظر جالبش گفته است که بعد از علی پروین پرافتخارترین شخصیت فوتبال ایران است. این ادعا به حدی عجیب است که سکوت بهترین جواب می تواند برای آن باشد، اما متاسفانه از آنجایی که یکی از وظایف روزنامه نگاران ورزشی اثبات صحت و سقم صحبت های مربیان فوتبال است، جایی برای خاموشی نمی ماند. امیر قلعه نویی که دوستانش همیشه تلاش داشته اند لقب «ژنرال» را به او سنجاق کنند در تاریخ مربیگری کوتاه خود تنها یک قهرمانی لیگ و یک قهرمانی جام حذفی را به دست آورده است. آن هم در باشگاهی مثل باشگاه پرطرفدار استقلال که همچون پرسپولیس به دلیل خیل هوادارانش انبوه ستارگانی که دارد قهرمانی های داخلی مثل این دو کار شاقی نمی تواند باشد. ضمن اینکه نباید فراموش کرد قلعه نویی قهرمانی در لیگ را پس از دو سال به دست آورد که احتمالاً اگر چنین زمانی به یک مربی دیگر مثل صمد مرفاوی نیز اختصاص می یافت تعداد قهرمانی ها بیشتر هم می شد. قلعه نویی جدا از مربیگری در استقلال در باشگاه های کشاورز، برق تهران و استقلال اهواز هم فعالیت کرده است که ظاهراً شکست 2-3 برق تهران در جام حذفی مقابل پرسپولیس از بزرگترین افتخارات مربیگری او بوده است، در تیم ملی ایران نیز که گفتنی های لازم در این مدت گفته شده است و توضیحات جدیدی ضروری به نظر نمی رسد. اتفاقاً از وقتی که تیم ملی ایران مقابل کره جنوبی شکست خورد و حذف شد، سرمربی تیم ملی به اندازه ای حرف های حیرت انگیز در قالب «توجیه» بر زبان آورده که القاب دیگری غیر از «پرافتخارترین شخصیت تاریخ فوتبال ایران بعد از علی پروین» برازنده اش به نظر می رسد. چنین عقیده تعجب برانگیزی را حتی منصور پورحیدری و حشمت مهاجرانی نداشته اند. مربیانی که در زمینه باشگاهی و ملی افتخارات متعددی دارند و ضمناً در دوران بازی خود هم بالاتر از «ژنرال» قرار می گیرند. احتمالاً امیر قلعه نویی در دوران بازی اش گل هایی در تمرینات استقلال یا شاهین زده است که با اتکا بر همان گل ها امروز به چنین نتیجه ای رسیده است. چرا که در حین مسابقات رسمی هیچ اتفاق بزرگ و تاریخی به نام او به ثبت نرسیده و شاید به یادماندنی ترین لحظات زندگی او گلی باشد که در ورزشگاه شیرودی در همان سال های 69 یا 70 به دارایی زد و یکی آن ضربه پنالتی در بازی با پرسپولیس که به دست وحید قلیچ کوبید وگرنه مدت حضور «ژنرال» در تیم ملی سرجمع به ده بازی ملی نمی رسد که بخواهد افتخاری هم به او برسد. اگر قلعه نویی افتخارات زمان بازی خود را هم به حساب آورده و به عدد 16 رسیده مطمئناً قهرمانی در جام های میلز، نوجوانان، نونهالان و محلات را هم جمع کرد، اگر قرار باشد این قهرمانی را هم در جمع افتخارات یک بازیکن به شمار بیاوریم تعداد قهرمانی بازیکنانی چون حجازی، روشن، محمد صادقی و... سه رقمی می شود و بدین ترتیب قلعه نویی در رده صدم هم قرار نمی گیرد چه برسد به اینکه پس از علی پروین مکان دوم را برای خودش «رزرو» کند، احتمالاً قلعه نویی قهرمانی در جام ملت ها و بازی های آسیایی را مهم نمی داند و حق دارد که خود را دوم حساب کند.