سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

بازی روزگار
ساعت ٧:۱٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٢ بهمن ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: ورزشی

به نام خدا

 

در لیگ آزادگان سال 1373 هجری خورشیدی در بوشهر تیم فوتبال پرسپولیس توانست با نتیجه­ی دور از انتظار ده بر یک تیم فوتبال شاهین بوشهر را شکست دهد و درست پانزده سال بعد بار دیگر شهر بوشهر شاهد نتیجه­ای دور از انتظار بود؛ این بار پرسپولیس یکی از سنگین ترین شکست­های تاریخ خود را برابر همان شاهین بوشهر پذیرا شد؛ چهار بر یک!

و علی دایی نقطه اشتراک هر دو دیدار بود، مهاجم جوان و جویای نام آن سال­ها که نقش اصلی در پیروزی پر گل پرسپولیس داشت اکنون در کسوت مربیگری به بوشهر برگشت و باز هم ردپای او بسیار پر رنگتر از دیگران بود در نتیجه بازی.

واقعا در این پانزده سال فوتبال بوشهر این همه پیشرفت کرده است؟!

فکر کنم با نگاهی حتی ساده به همین دو نتیجه می­توان حد و اندازه­های فوتبال ایرانی را فهمید که چگونه مقتدرترین تیم فوتبال ایران به راحتی تحقیر می­شود و البته نه در برابر رقیبی نامدار تر بلکه در برابر یکی از اصلی­ترین کاندیداهای سقوط از لیگ برتر.

قصد توهین به هیچ تیم و طرفدارانش را ندارم و اصلا هم دوست ندارم که فوتبال در ایران به گونه­ای باشد که فقط قرمز و آبی ها قهرمان شوند ولی اکنون عدم نتیجه گیری این دو تیم نه نشان دهنده رشد فوتبالی دیگر تیم­ها بلکه نشان پسرفت و سقوط پشتوانه­های فوتبال ایرانی را دارد.

که این مهم در بازی عصر امروز که پرسپولیس در مقابل راه آهن انجام داد کاملا مشهود و ملموس بود، جایی که سرخپوشان بعد از تک گل محسن خلیلی فقط منتظر سوت آخر بازی بود و هیچ هدف و برنامه­ای جز این نداشت و البته این اتفاق تازه­ای نیست. سال­هاست به این نوع بازی تیم پرقدرت سالیان قبل عادت کرده­ایم.