سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

فاطمیه
ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ اردیبهشت ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: وبگردی ،مذهبی

محمدرضا زائری:

بی تردید کسانی که می کوشند فاطمیه و محسنیه و باقریه و به همین سیاق بقیه روزهای سال را بهانه بزرگداشت یاد و مقام اهل بیت کنند نیت خیر دارند ... اما باید دقت کرد که در احیای امر اهل بیت نیز به سیره و دستور خودشان عمل کنیم نه به تشخیص و خواست و میل خودمان.


بزرگداشت یاد و مقام خاندان پیامبر یکی از مصادیق عملی اظهار ولاء و یکی از بارزترین مظاهر مودت نسبت به اهل بیت و اطاعت امر الهی و سفارش رسول گرامی اسلام است و مناسک آئینی گوناگون هر کدام به نوعی در احیای این امر نقش دارند . 
جامعه دینی ما و فرهنگ اسلامی ایرانی ما با همین مناسک هویت یافته و مجالس مذهبی و هیئت های عزاداری کانونهای اصلی جامعه مدنی شیعی هستند و در طول تاریخ همین توسلات و آئین ها ما را از بسیاری آسیب ها حفظ کرده اند و سبک زندگی خاص ما را شکل داده اند  . 

اظهار شادی در سرور پیامبر و خاندان پاک ایشان و اظهار غم و سوگواری در مصایب آنان از بزرگترین عبادات و ضامن بقا و قوام این هویت اصیل است و به تعبیر امام راحل هر چه داریم از این آئین ها داریم و این محرم و صفر بوده که اسلام را زنده نگهداشته است .

این جایگاه مهم و حساسیت فراوان از سوی دیگر البته باعث می شود تا این آئین ها آسیب پذیری و ظرافت بسیار نیز داشته باشند ومورد توجه دشمن و احیانا سوء استفاده نیز واقع شوند و بنابر این دقت و اهتمام جدی معتقدان دلسوز در ابعاد مختلف برگزاری آنها ضروری است .

یکی از مهمترین مبادی و اصول این اهتمام بررسی و ملاحظه شیوه اهل بیت و سیره خود آن بزرگواران در اقامه این شعائر و احیای این امر الهی است . آنچه در سیره اهل بیت معصومین مشاهده می شود اصرار آنان بر بزرگداشت جایگاه سیدالشهدا و تاکید جدی بر مصیبت کربلاست .

آنچه به وضوح در سیره اهل بیت دیده می شود اصرار بر تفاوت داشتن مصیبت حسین بن علی علیهما السلام و مبنای لا یوم کیومک یا اباعبدالله است و متن زیارت شریفه عاشورا و مضامین آن به خوبی این نکته را نشان می دهد . شیوه اهل بیت علیهم السلام این بوده که برای حفظ کارکردهای اقامه عزای سیدالشهدا دیگر مصائب خود را هم عرض آن قرار ندهند و خصائص حسینی از جمله احکام شرعی مربوط به عزای سیدالشهدا مشخصا نمونه ای از این تفاوت اساسی است.

در کنار این حجت شرعی ، مبنای عقلی نیز بر این تمایز تاکید می کند . سیاستگذاری مناسک و آئین ها در حوزه عمومی به طور کلی با سلوک شخصی و حوزه خصوصی متفاوت است . حفظ تضاد تفاوت عاشورا با همه ایام سال یک قاعده اساسی است که اگر شبها همه قدر بودی شب قدر بی قدر بودی !

ممکن است کسی در خانه خود یا با دوستان و همدلان و همراهانی چند بخواهد هر روز سال را هم به اقامه مجالس عزاداری به مناسبت های خاص بپردازد و به هر مناسبتی مجلس و محفلی برپا کند  یا در خلوت خود هر روز و هر ساعت به عبادتی بپردازد ، اما در محیط عمومی و برای مخاطب عام نباید هیچ روزی مثل روز عاشورا باشد .

در این جا جایگاه ما جایگاه امام جماعت است که باید حال اضعف المامومین را رعایت کند . امام جماعت در خانه خود می تواند هر گونه که می خواهد عبادت کند ولی در مسجد که فضای عمومی است باید ظرفیت و توان و استعداد و شرایط همگان را در نظر بگیرد . 

از سوی دیگر خصوصیت الهی مقام سیدالشهدا اقتضا می کند که خداوند او را سفینه النجاه همه غرق شدگان و گرفتاران بداند و به حکم باب الحسین اوسع همه مردم از هر مسلک و آئین و فرقه و جنس با هر حال و هوایی به درگاه او روی آورند و از عنایت او بهره مند شوند .

خصوصیت هیچ کدام از اهل بیت چنین نیست و مخصوصا در مورد ناموس خداوند و علت خلقت وجود مقدس فاطمه زهرا سلام الله علیها موضوع بسیار ظریف است . آن وجود قدسی را لیله القدر خداوند دانسته اند و راز گونه بودن شخصیت و مقام و زندگی آن حضرت نیز چنان است که هر کسی را یارای نزدیک شدن به حریم خاص او نیست . 

اهل بیت خود فرمودند که نحن حجه الله علی الخلق و امنا فاطمه حجه الله علینا . این حریم مقدس جای پرواز هر دل و محل قدم زدن هر جانی نیست و حتی برپایی مجالس عزا و اقامه شعائر مربوط به حضرتش نیز باید با ظرافت و دقت خاصی همراه باشد .

هم باید دلها را به روحانیت ملکوتی و عنایت مادرانه او توجه داد و با سوگ پیامبر و اهل بیت در شهادتش همراه شد و هم باید توجه کرد که فاطمیه نباید عاشورا بشود . فاطمیه نوعی حزن و اندوه بهت انگیز و درد سکوت آور دارد بر خلاف عاشورا که نوعی مصیبت فریاد خیز و شورش زا را ترویج می کند .

حرمت جایگاه و قداست مقام آن بانوی بزرگوار باید چنان حفظ شود که همگان با توجه بدان جایگاه و مقام از خود بپرسند چرا پاره جان پیامبر و تنها یادگارش تنها لختی پس از رحلت او شبانه و در سکوت و خلوت به خاک سپرده شد ؟

بی تردید کسانی که می کوشند فاطمیه و محسنیه و باقریه و به همین سیاق بقیه روزهای سال را بهانه بزرگداشت یاد و مقام اهل بیت کنند نیت خیر دارند و می خواهند قربه الی الله دستور رسول خدا را اطاعت کنند اما باید دقت کرد که در احیای امر اهل بیت نیز به سیره و دستور خودشان عمل کنیم نه به تشخیص و خواست و میل خودمان .

مرز بین صواب و خطا و حق و باطل گاهی بسیار باریک و نازک است و قرآن کریم از همین سو هشدار قل هل ننبئکم بالاخسرین اعمالا را آشکار می کند . آنان که گمان می کنند به کاری درست مشغولند اما ... ایشان نمی دانند که با برجسته کردن مناسبتهای غیر عاشورا به مرور و ناخواسته نقش پررنگ و برجسته و متفاوت عاشورا را ضعیف می کنند و توجه ندارند که همه مناسبت ها و شعائر دیگر از بعثت و غدیر تا شهادت ام الائمه و ظهور منتقم بزرگ دراقامه عزای عاشورا هست . 

وضعیت فرهنگ دینی ما آنقدر آشفته و آسیب پذیر هست که لازم باشد در اینگونه امور با احتیاط و ظرافت عمل کنیم و زمام امر هدایت فرهنگ عمومی را به دست آگاهان و عالمان فرزانه و حکیم دهیم نه کسانی که تنها دغدغه و شور و انگیزه مذهبی دارند . 

در حوزه عمومی به حکم قرآنی و اذا کانوا معه علی امر جامع  باید اداره امر را به حاکم الهی و مقام ولایت داد .در حوزه خصوصی یک روحانی دلسوز و معمولی هم می تواند به ارشاد بپردازد اما در موضوعات عام تنها امام مسلمین و پیشوای امت است که باید راه را نشان دهد و مسیر را معین کند .

...


این کلمات البته برای کسانی حجت است که خود را مطیع ولایت می دانند و به امر پیشوای خود گردن می نهند وگرنه همیشه کسانی هستن که یک روز به آیت الله بروجردی می گویند ما یک روز در سال مقلد شما نیستیم ! و امام خمینی را مجبور می کنند تفسیر قرآن خود را تعطیل کند و در پی فتوای آیت الله خامنه ای در مورد قمه زنی آن کلمات و سخنان را بر زبان می آورند .

به نقل از سایت تابناک