سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

هدف آفرینش
ساعت ۸:۱٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۳ شهریور ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: علامه جعفری

بدون شک، مقصود از شناختِ موجود برتر، یک توجه تجریدی نیست که برای اکثر انسان ها امکان پذیر نمی باشد. به این معنا که: هدفِ کلّی از آفرینش، این باشد که انسان بداند نظام هستی آفریننده ی مطلقی دارد. هم چنین، مقصود از عبادت، حرکاتِ اعضای مخصوصی نیست که هنگام اَعمال عبادی صورت می گیرد، زیرا چنین هدف تجریدی و ناچیزی نمی تواند آفرینشِ با عظمتِ انسان را –که خداوند بزرگ انجام داده- به صورت صحیح تفسیر کند.

از طرف دیگر، هنگامی که گفته می شود: شناخت و پرستش خداوند، هدفِ نهاییِ آفرینش اسنان است، چنین به نظر می رسد که کوشش های افراد انسانی برای تنظیم معاش و سلوک اجتماعی و سیاسی و حقوقی اشتباه است، بلکه آنان باید با خواندن چند مجلّد کتاب درباره الاهیّات، در بیابان به سجده بیفتند! این تفسیر از هدفِ نهاییِ آفرینشِ انسان، صدمات جبران ناپذیری به تعالیِ روانیِ انسان ها وارد کرده است.

حقیقت امر این است: انسان که با عنوان خلیفه الله در روی زمین معرفی شده، می تواند همه ی حرکات و سکنات خود را به عنوان عبادت و پرستش انجام دهد. بنابراین، کارگر و کارفرما در کارگاه، محصّل و استاد در مراکز علم و دانش، نمازگزار و عابد در عبادتگاه، همگی می توانند از کوچک ترین حرکت عضوی و فکریِ خود تا بزرگ ترین فعالیت های عضوی و فکری را تحت پرستشِ عالیِ خداوند متعال درآورند، زیرا تنظیمِ زندگیِ مادیِ فردی و اجتماعی، از دستورات مورد تاکید خداوندی است. اگر این دستور همراه با فرمانبرداری از خداوند متعال انجام شود، صورت عبودیّت و پرستش به خود می گیرد و چون انسان به سوی مادیات بیش تر جلب می شود، از این رو سلسله عباداتی به صورت محض و خالص با جنبه ی عبادی مانند نماز مقرر شده است تا وضعِ روانیِ او را تعدیل نموده، و از این که حرکات و سکنات وی تنها عنوان سودپرستی به خود بگیرد، جلوگیری کند. پس چنان چه که می بینیم، مفهوم عبادت در دین اسلام، به حالت روانی شخصی در چارچوبه ی یک عده حرکات عضوی منحصر نمی شود.

از کتاب آفرینش و انسان، علامه فقید محمدتقی جعفری.