سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

قلعه نویی چگونه دوم است
ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۸ امرداد ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: ورزشی

شرق امروز نوشت :

 قلعه نویی چگونه دوم است

 متاسفانه نمی توان خاموش بود

 امیر قلعه نویی در آخرین اظهارنظر جالبش گفته است که بعد از علی پروین پرافتخارترین شخصیت فوتبال ایران است. این ادعا به حدی عجیب است که سکوت بهترین جواب می تواند برای آن باشد، اما متاسفانه از آنجایی که یکی از وظایف روزنامه نگاران ورزشی اثبات صحت و سقم صحبت های مربیان فوتبال است، جایی برای خاموشی نمی ماند. امیر قلعه نویی که دوستانش همیشه تلاش داشته اند لقب «ژنرال» را به او سنجاق کنند در تاریخ مربیگری کوتاه خود تنها یک قهرمانی لیگ و یک قهرمانی جام حذفی را به دست آورده است. آن هم در باشگاهی مثل باشگاه پرطرفدار استقلال که همچون پرسپولیس به دلیل خیل هوادارانش انبوه ستارگانی که دارد قهرمانی های داخلی مثل این دو کار شاقی نمی تواند باشد. ضمن اینکه نباید فراموش کرد قلعه نویی قهرمانی در لیگ را پس از دو سال به دست آورد که احتمالاً اگر چنین زمانی به یک مربی دیگر مثل صمد مرفاوی نیز اختصاص می یافت تعداد قهرمانی ها بیشتر هم می شد. قلعه نویی جدا از مربیگری در استقلال در باشگاه های کشاورز، برق تهران و استقلال اهواز هم فعالیت کرده است که ظاهراً شکست 2-3 برق تهران در جام حذفی مقابل پرسپولیس از بزرگترین افتخارات مربیگری او بوده است، در تیم ملی ایران نیز که گفتنی های لازم در این مدت گفته شده است و توضیحات جدیدی ضروری به نظر نمی رسد. اتفاقاً از وقتی که تیم ملی ایران مقابل کره جنوبی شکست خورد و حذف شد، سرمربی تیم ملی به اندازه ای حرف های حیرت انگیز در قالب «توجیه» بر زبان آورده که القاب دیگری غیر از «پرافتخارترین شخصیت تاریخ فوتبال ایران بعد از علی پروین» برازنده اش به نظر می رسد. چنین عقیده تعجب برانگیزی را حتی منصور پورحیدری و حشمت مهاجرانی نداشته اند. مربیانی که در زمینه باشگاهی و ملی افتخارات متعددی دارند و ضمناً در دوران بازی خود هم بالاتر از «ژنرال» قرار می گیرند. احتمالاً امیر قلعه نویی در دوران بازی اش گل هایی در تمرینات استقلال یا شاهین زده است که با اتکا بر همان گل ها امروز به چنین نتیجه ای رسیده است. چرا که در حین مسابقات رسمی هیچ اتفاق بزرگ و تاریخی به نام او به ثبت نرسیده و شاید به یادماندنی ترین لحظات زندگی او گلی باشد که در ورزشگاه شیرودی در همان سال های 69 یا 70 به دارایی زد و یکی آن ضربه پنالتی در بازی با پرسپولیس که به دست وحید قلیچ کوبید وگرنه مدت حضور «ژنرال» در تیم ملی سرجمع به ده بازی ملی نمی رسد که بخواهد افتخاری هم به او برسد. اگر قلعه نویی افتخارات زمان بازی خود را هم به حساب آورده و به عدد 16 رسیده مطمئناً قهرمانی در جام های میلز، نوجوانان، نونهالان و محلات را هم جمع کرد، اگر قرار باشد این قهرمانی را هم در جمع افتخارات یک بازیکن به شمار بیاوریم تعداد قهرمانی بازیکنانی چون حجازی، روشن، محمد صادقی و... سه رقمی می شود و بدین ترتیب قلعه نویی در رده صدم هم قرار نمی گیرد چه برسد به اینکه پس از علی پروین مکان دوم را برای خودش «رزرو» کند، احتمالاً قلعه نویی قهرمانی در جام ملت ها و بازی های آسیایی را مهم نمی داند و حق دارد که خود را دوم حساب کند.