سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

امیر آرمانی
ساعت ٥:۳٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی

 

شیوه حکومت علیعلیه السلام در زمان حیات خود او چندان مطلوب مردم کوفه نبود. پیروان وفاداری که در سال های آخر حکومت او پرورش یافته و معتقد بودند که علی بهترین مسلمان بعد از رسول خداصلی الله علیه و آله و تنها کسی است که شایستگی حکومت بر مردم را دارد؛ اقلیت اندکی را تشکیل می دادند. مردم شهر نسبت به او شدیداً اختلاف نظر داشتند. آنچه سبب اتحاد آنان شده بود، بی اعتمادی و مخالفت آنان با معاویه و طرفداران شامی او بود.

فریبکاری، سورفتار و سرکوبگری های امویان، اقلیت طرفدار علیعلیه السلام را به تدریج تبدیل به اکثریت کرد. در خاطره نسل های بعد علی به صورت امیرالمومنینی آرمانی، جلوه گر شد. در مقابل ادعای فریبکارانه امویان برای حکومت مشروع اسلامی و جانشینی خدا در زمین و با توجه به حکومت غدّار، مستبد و تفرقه افکن اموی و مجازات های انتقام جویانه آن، مردم صداقت و اخلاص و انعطاف ناپذیری علی نسبت به حکومت اسلامی، ثبات قدم او، تساوی رفتار او نسبت به تمام پیروانش و گذشت و جوانمردی او نسبت به دشمنان شکست خورده اش را، می ستودند.

دعابه یا ساده نگری او، به گفته عمر بن خطاب، خودداری او از پرداختن به بازی جدید خیانت سیاسی، ترفندهای غیراخلاقی و فرصت طلبی رندانه که در آن زمان در دولت اسلامی ریشه دوانده بود او را از موفقیت در زندگی محروم کرد، امّا در نظر ستایشگرانش به صورت اسوه ای از انسان کامل، سرمشقی از اسلام ناب و نمونه ای از فتوّت عربی قبل از اسلام جلوه گر شد.

 

 

نقل از کتاب جانشینی حضرت محمد، پژوهشی پیرامون خلافت نخستین (The Succession of Muhammad, A Study of the early Calipphate ) نوشته ی ویلفرد مادلونگ