سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

تماشاگران
ساعت ٩:۱٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٦ شهریور ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: ورزشی
دیشب پرسپولیس با راه آهن مساوی کرد . جدا از نتیجه بازی چیزی که برای من جالب توجه بود پر شدن ورزشگاه بزرگ آزادی بود که یادآور روز های خوب فوتبال هستش هرچند سنم قد نمیده به بازی های دهه شصت و حضور صد و بیست هزار نفری تماشاگران اونهم وسط بمبارون های تهران ولی بازی های سال های میانی دهه هفتاد رو به خاطر دارم که وسط سرمای زمستون نزدیک هفتاد هشتاد هزار نفر می اومدن ورزشگاه تازه شرایط طوری شده بود که پرسپولیسی ها و استقلالی ها با هم متحد میشدند و علیه بهمن و پاس و بقیه تیم ها یک دل از آبی و قرمز ها حمایت می کردند !! همون سال هایی که تیم ملی هم با وجود بازیکنان پرسپولیس و استقلال در ترکیب اصلی اش زیبا و پر گل بازی می کرد و در نهایت در یه بازی معجزه گونه رسید به جام جهانی 98 فرانسه !

 

ولی بعد از جام جهانی 98 فرانسه بود که کم کم دعوا های قرمز و آبی شروع شد و البته پروژه تضعیف تیم ها و کنار گذاشتن بزرگان این تیم ها و از همون موقع بود که کم کم تماشاگران از آزادی رونده شدند و بازی های پرسپولیس و استقلال در حالی برگزار میشد که تعداد تماشاگران پنج رقمی نمیشد .

 

و حالا دوباره حضور هزاران نفر تماشاگر هم برای پرسپولیس و هم برای استقلال نوید روز های زیبا تری را برای فوتبال میدهد هرچند که کسانی باشند که با ضد قوتبال و فوتبال کثیف بخواهند جلوی این تیم ها بایستند . فوتبالی که سابقا در تیم های حاشیه  خلیج فارس خیلی رواج داشت ولی اونها هم فهمیدند که این نوع فوتبال کثیف هیچ ارزشی نداره . و بلخره روزی خواهد اومد که اونهایی که فقط فکر ضد فوتبال هستند و کنف کردن تماشاگر خودشون کنف و از فوتبال ایران دور میشوند . همون طور که عربها این کار ها را کنار گذاشتند .