سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

منزل دهم
ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ آبان ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: آقامجتبی تهرانی

حضرت امام حسین علیه‌السلام می‌فرماید:

وَ الْعُمْیُ وَ الْبُکْمُ وَ الزَّمِنُ فِی الْمَدَائِنِ مُهْمَلَةٌ لَا تَرْحَمُونَ وَ لَا فِی مَنْزِلَتِکُمْ تعملون

در شهرها یک عده بی‌چاره و مستضعف هستند که اصلا مورد ترحم شما قرار نمی‌گیرند؛ در حالی که شما وظیفه دارید به وضع آنان رسیدگی کنید، منزلت شما ایجاب می‌کند که کاری بکنید ولی باز هم شاهد آن هستیم که این بی‌چاره‌ها، تنها و بی‌کس مانده‌اند. شما مطابق شانتان در جامعه عمل نمی‌کنید که مردم، به این روز افتاده‌اند.

شان شما در جامعه چیست و از شما چه توقعی باید داشت؟ شما باید در سطح جامعه عملا مبلغ و مروج دین باشید و جلوی فسادها و لاابالیگری‌ها را بگیرید، اما اصلا این کار را نمی‌کنید، لذا مردم تنها شده اند.

مردم، مانند افرادی کور، لال، زمین‌گیر و بی‌چاره‌اند که در این جامعه، تنها و بی کس شده اند و کسی هم نیست که به دادشان برسد.

دلیل این تنهایی و بی‌پناهی مردم هم این است که شما علما، به وظایفتان عمل نمی‌کنید. حال آنکه چشم امید همه ی مردم، به شما است و آن‌ها شما را امین و حامی خود می‌دانند.

 

سلوک عاشورایی، منزل دهم، شرح خطبه‌ی منا، آیت الله فقید آقامجتبی تهرانی