سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

فسلخ
ساعت ٢:٠٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٤ اسفند ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: سینما و تلویزیون

در شماره 321 مجله فیلم منتشره در تاریخ شهریور 1383 و در ویژه نامه انتخاب شخصیت های برگزیده تاریخ سینمای ایران ، هوشنگ گلمکانی در مورد شخصیت مش قاسم دایی جان ناپلئون مقاله ای عالی نوشته است .

گلمکانی پس از شرح خلاصه ای موجز از داستان در مورد مش قاسم چنین می نویسد :

مش قاسم شاید اصیل ترین آدم این باغ وحش انسانی باشد و البته او هم چندان آدم بی شیله پیله ای نیست ! اما کلک های کوچکش بیش تر در حد حرف می ماند و عمدتا بازتابی از رویاهای حقیرش است .

و از بازی پرویز فنی زاده چه باید گفت ؟! او با آن شلوار سیاه ، پیرهن یقه حسنی و جلیقه و کلاه لبه دار سربازی ، باریش کوتاه و موی تنک جوگندمی ، حالتی قوز کرده و قدم های کلنگی و چهره ای که عضلخه هایش رو به پایین دارد ، تجسمی از نوکر صفتی است .

 

 

به گونه ای باور نکردنی در عرض کمتر از بیست و چهار ساعت رمانی حدود 45 صفحه را یک کله خواندم و هر چند نتوانسته ام سریال زیبای تقوایی را ببینم ولی همان چند سکانس بازی پرویز فنی زاده برای تجسم کل ماجرا کافی بود .

 

در مورد زنده یاد پرویز فنی زاده ، گلمکانی چنین نگاشته است :

پرویز فنی زاده استعداد نبوغ آمیز و تباه شده بود که " دووووود شد رفت هوا " و فقدانش حسرت همیشگی هنر نمایش این سرزمین خواهد ماند .