سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

سربازی 25
ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٥ اردیبهشت ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: شخصی

پوتینهای 20 کیلویی پات میکنن

پالتو های عهد بوقی تنت میکنن

 

ترانه سرباز سندی هرچند دوره اش تموم شده و دیگه سربازی اون طوری نیست ولی باز هم شرایط به گونه ای که شایسته ارتش جمهوری اسلامی ایران باشد ، نیست . نیروهای مسلح ما توانایی این را دارند که استفاده بهتری از تمام نیرو های خودش ببرد که هم در این میان هم خود آجا و هم سربازان استفاده خواهند برد .

در روایتی از حضرت امیر علیه السلام در معنی نظم آمده است که قرار گرفتن هر چیزی در جای خود نظام است و با توجه به این تعریف در نظام نیرو های مسلح باید کار ها شود تا به نظم برسیم . مثلا پزشک وظیفه ای که توانایی کار کردن در بهداری و استفاده کردن از تجربیات اش هست نباید مثل یک لیسانس رشته فنی یا انسانی با او برخورد شود .

نمونه دیگر هم تخصصی کردن ارتش هست . خیلی ها علاقمند هستند تا به طور رسمی در ارتش خدمت کنند و توانایی های بدنی و روحیات ذهنی این کار را هم دارند و قطعا کسی که با علاقه به رشته ای بپردازد موفق تر خواهد بود و این نیرو های حرفه ای می توانند بسیار موثر تر از منی باشند که اگر هم بخواهم توانایی هایی محدود دارم و توانم اجازه حضور مثمر ثمر نخواهد داد . و یا اینکه اگر از من در رشته ای که تخصص دارم استفاده کنند بهتر نمی توانم خدمت انجام دهم و البته با طیب خاطر بیشتر ؟!

مثلا با به کارگیری یه تحصیل کرده رشته الهیات در هر یگان آموزشی می توان روحیات معنوی بچه ها رو براحتی بالا برد . یا تفکیک کردن سربازان بر اساس رشته های تحصیلی که باعث خواهد شد در دروان خدمت از حداقل امکانات برای بهره برداری از تجربیات شغلی هم استفاده ببرند . به عنوان نمونه هم تختی من که فارغ التحصیل جامعه شناسی بود و ما در مورد درس های دانشگاه اصلا صحبتی نداشتیم و هرگاه هم حرفی بود از شرای دانشگاه و محیط و استادان بود نه درس ها و دانسته ها !

به هر حال این دوران خدمت به پای اکثر پسران این مرز و بوم نوشته شده است و راهی است که باید رفت ولی ای کاش کسانی که می توانند به نحوی تغییراتی در نظام ارتش ایجاد کنند که هر دو طرف بهره کافی ببرند و این روز های خدمت همانند روز های دانشگاه باعث بالا بردن دانش فنی هر سربازی گردد تا بتوانیم مملکتی آباد داشته باشیم و به آن افتخار کنیم .