سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

قضاوت های امیرالمومنین
ساعت ٥:٢٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٤ آبان ۱۳۸٧   کلمات کلیدی:

به نام خدا

         

در کتاب قضاوت های امیرالمومنین علیه السلام نوشته ذبیح اله منصوری ، در باب قضاوت حضرت امیر علیه السلام درباره ی شخصی که اقرار به زنا کرده بود آمده است که حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام به قدری تعلل بردباری به خرج دادند و فرد خاطی رفت و آمد که گناهکار در چهار مرتبه به نزد امیر آمد و به گناه خود اقرار کرد و سپس حضرت حکم به سنگسار زناکار دادند و البته در آن هنگان رجم ندا دادند هرکس که خدا بر گردن او چنین حقی دارد او نباید که به این مرد اقامه حد نماید که در این وقت مردم برگشتند جز علی و حسن و حسین علیهم السلام ...

          در پایان اقامه حد گناهکار حضرت فرمودند که ای مردم هرکس از او این عمل پلید سر بزند و برود بین خود و خدای خود توبه کند ، من قسم یاد کنم که توبه و بازگشت او به سوی خدا در پنهان افضل است و برتر از اینکه خود را رسوای کند و پرده خویش را بدرد .

         

 


دیدگاه علی در اجرای حدود الهی و همچنین نوع عملکرد ایشان بسیار منحصر به فرد است . علی اجرای برخی از حدود الهی را در کم شدن قبح گناه موثر می دانسته و از آن جلوگیری میکرده است و البته اجزای انجام حکم خدا را به هر کسی نمی دهد . همانند عیسی بن مریم علیه السلام که در رجم آن خطاکاری که همنام مادرش بود فرمود هرکس که خود چنین خطایی نکرده است سنگ بزند .

          دستور اسلام در مورد این خطای پلید و زشت بسیار جالب است . باید چهار شاهد شهادت بدهند که مرد و زن را در هنگامه این عمل منافی عفت دیده اند و البته تنها برای زن یا مردی که به همسر خود دسترسی دارد حکمی چون سنگسار آمده است . به نوعی شرع مبین خواستار محدودیت برای این جرم شده است تا قباحت این عمل در جامعه کم نشود و بزرگی این گناه باعث جلوگیری گردد .