سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

عرب کهن
ساعت ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: تاریخ

مردم در هر زمانه ای عقاید و رسوم متفاوتی داشتند که برخی از بین رفته اند و برخی با کمی تغییر همچنان در بطن جامعه  وجود دارد و با وجود پیشرفت تکنولوژی با امکانات بیشتر رسم ها جاری می شود .

در ادامه مطلبی از رسوم عجیب اعراب آورده شده است ، نقلی است از کتاب عرب کهن در آستانه ی بعثت نوشته ی صالح احمد العلی و با ترجمه هادی انصاری .


 

 

در دوره جاهلیت گروهی از مردم عرب همین که از مناسک حج خود فارغ می شدند ، شب سیزدهم ذی الحجه در محصب گردهم می آمدند و هر یک از قبائل عرب در دهانه دره می ایستادند و سخنگوی ایشان بر می خواست و شروع به مفاخر می کرد که :

فلان کس از ماست و فلان جنگ را ما انجام دادیم .

و هیچ یک از افتخار های قبیله خود را رها نمی کرد مگر این که آن را یاد کند و آنگاه شاعر قبیله برمی خواست و آن چه درباره ایشان سروده بود ، می خواند .

در این هنگام سخنگوی قبیله رقیب برخواسته ، تمامی زشتی ها و کردار های ناپسند آن قبیله را بر می شمرد و اشعاری در نکوهش ایشان می سرود ، سپس افتخارات قبیله خود را بازگو می کرد .

 

موسیقی علمی نیست که بتوان با مطالعه حتی زیر نظر استادی که در افراد درکی حساس را نسبت به موسیقی بر می انگیزد و با شنیدن آثار موسیقیدان بزرگ نیز ، آموخت .

زیرا موسیقی افزون بر استعداد ذاتی که آمادگی برای موسیقی است ، به توانایی درک تند موسیقی و درک کامل از ریزه کاری های پیچیده و تناسب هایی در جابجایی های مختلف پرده ها که مایه ها و ضرب های گوناگون دارند ، نیاز دارد .