سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

بحرین فارسی
ساعت ۸:٤٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: تاریخ ،سیاست

 

 

در چهارده دی ماه 1347 محمدرضا پهلوی در یک کنفرانس مطبوعاتی در دهلی نو یکباره و بدون زمینه قبلی تصمیم خود را مبنی بر چشم پوشی از بحرین را اعلام داشت و گفت :

اگر اهالی بحرین نمی خواهند به کشور من ملحق شوند ایران ادعاهایش را پس می گیرد و خواسته اهالی بحرین را اگر از نظر بین المللی مورد قبول قرار گیرد می پذیرد . در عین حال برای حفظ ظاهر و تظاهر ناسیونالیستی اعلام کرد که اگر انگلیس ها خود سرانه به بحرین استقلال بدهند ایران زیر بار نخواهد رفت و اگر بحرین به عضویت سازمان ملل درآید ایران این سازمان بین المللی را ترک خواهد کرد .

سناریوی انگلیسی به این صورت طراحی شد که دولت ایران در هجدهم اردیبهشت سال 1348 خورشیدی از دبیرکل سازمان ملل تقاضای میانجیگری در مساله بحرین را کند و اعلام نماید هر نظری را که دبیرکل ابراز کند خواهد پذیرفت مشروط بر اینکه به تصویب شورای امنیت برسد . دبیرکل نیز یکی از معاونین خود را به بحرین فرستاد و بدون آن که طبق روال مرسوم اقدام به رفراندم کند ، گزارشی تسلیم کرد که در بیست و یکم اردیبهشت سال 1349 هجری خورشیدی به تصویب شورای امنیت رسید . این گزارش مبنی بر این بود که اکثریت قاطع اهالی بحرین خواستار شناسایی هویت شان به عنوان یک کشور مستقل و دارای حق حاکمیت می باشند .

مجلسین ایران بدون توجه به دعاوی چند قرنی ایران نسبت به بحرین و با استناد به یک نظرخواهی نمونه و قلابی ، قطعنامه مزبور را بی درنگ به تصویب رساند و وقتی استقلال بحرین در بیست و سوم امرداد ماه 1350 خورشیدی اعلام شد دولت شاهنشاهی ایران نخستین کشوری بود که یک ساعت پس از اعلام استقلال ، آن کشور را به رسمیت شناخت .

 

نقل از کتاب مروری بر سیاست خارجی ایران دوران پهلوی نوشته ی دکتر منوچهر محمدی .