سکوت سنگین

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

عصمت
ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳ دی ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: مذهبی

 

قسمتی از خطبه­ی 216 نهج البلاغه و از سخنرانی­های علی بن ابی­طالب علیه السلام در هنگامه جنگ صفین به مردم که در آن حقوق اجتماعی مردم و حقوق متقابل رهبری و مردم  و روابط سالم و متقابل ایشان را بیان فرمودند:

فلا تکفوا عن مقالة بحق او مشورة بعدل، فأنی لست فی نفسی بفوق ان اخطیء و لاآمن ذلک من فعلی الا ان یکفی الله من نفسی.

ما هو املک به منی، فانما انا و انتم عبید مملوکون لرب، لا رب غیره!

پس از گفتن حق، یا مشورت در عدالت خودداری نکنید، زیرا خود را برتر از آن که اشتباه کنم و از آن ایمن باشم  نمی­دانم، مگر آن که خداوند مرا حفظ فرماید.

پس همانا من و شما بندگان و مملوک پروردگاریم که جز او پروردگاری نیست!

 

 


 

 

مترجم محترم جناب محمد دشتی در پاورقی این خطبه چنین نگاشته­اند:

می­پرسند اگر امام معصوم است چرا می­فرماید، خود را برتر از آن که اشتباه کنم نمی­دانم؟

دو پاسخ مطرح است.

اول آنکه امام علیه السلام فرمود بدون کمک خدا از اشتباه مصون نمی­باشم که خود اثبات عصمت است.

دوم – امام علیه السلام در تمام کارهای حکومتی با مشاوران خود مشورت می­کرد، و به رای و نظر آنها عمل می­کرد. فرمانداری را نصب می­کرد و بعدها مشخص می­شد که آن شخص لایق نبوده. اینگونه نبود که مشورت نکند یا در همه جا از علم غیب کمک بگیرد.