سکوت سنگین

چوپان خوب

میثم — Sat, 19 May 2012 09:46:23 GMT

... وقتی به دوستان چیزی رو که می دونستی درست نیست گفتی و می دونی که اگه اونا بفهمن دیگه دوستت نخواهند داشت!

... اگه به دوستات دروغ بگی، اونا بهت اعتماد نمی کنن؛

و تو هیچ چیز نخواهی داشت؛

و تو هرگز در امان نخواهی بود!

مونولوگی از فیلم چوپان خوب (The Good Shepherd 2006)

حقیقت و آزادی

میثم — Sat, 28 Apr 2012 08:16:37 GMT

!and ye shall know the truth and the truth shall make you free

bible/john/8-32

فاطمیه

میثم — Sat, 21 Apr 2012 10:17:17 GMT

محمدرضا زائری:

بی تردید کسانی که می کوشند فاطمیه و محسنیه و باقریه و به همین سیاق بقیه روزهای سال را بهانه بزرگداشت یاد و مقام اهل بیت کنند نیت خیر دارند ... اما باید دقت کرد که در احیای امر اهل بیت نیز به سیره و دستور خودشان عمل کنیم نه به تشخیص و خواست و میل خودمان.

بزرگداشت یاد و مقام خاندان پیامبر یکی از مصادیق عملی اظهار ولاء و یکی از بارزترین مظاهر مودت نسبت به اهل بیت و اطاعت امر الهی و سفارش رسول گرامی اسلام است و مناسک آئینی گوناگون هر کدام به نوعی در احیای این امر نقش دارند .
جامعه دینی ما و فرهنگ اسلامی ایرانی ما با همین مناسک هویت یافته و مجالس مذهبی و هیئت های عزاداری کانونهای اصلی جامعه مدنی شیعی هستند و در طول تاریخ همین توسلات و آئین ها ما را از بسیاری آسیب ها حفظ کرده اند و سبک زندگی خاص ما را شکل داده اند .

اظهار شادی در سرور پیامبر و خاندان پاک ایشان و اظهار غم و سوگواری در مصایب آنان از بزرگترین عبادات و ضامن بقا و قوام این هویت اصیل است و به تعبیر امام راحل هر چه داریم از این آئین ها داریم و این محرم و صفر بوده که اسلام را زنده نگهداشته است .

این جایگاه مهم و حساسیت فراوان از سوی دیگر البته باعث می شود تا این آئین ها آسیب پذیری و ظرافت بسیار نیز داشته باشند ومورد توجه دشمن و احیانا سوء استفاده نیز واقع شوند و بنابر این دقت و اهتمام جدی معتقدان دلسوز در ابعاد مختلف برگزاری آنها ضروری است .

یکی از مهمترین مبادی و اصول این اهتمام بررسی و ملاحظه شیوه اهل بیت و سیره خود آن بزرگواران در اقامه این شعائر و احیای این امر الهی است . آنچه در سیره اهل بیت معصومین مشاهده می شود اصرار آنان بر بزرگداشت جایگاه سیدالشهدا و تاکید جدی بر مصیبت کربلاست .

آنچه به وضوح در سیره اهل بیت دیده می شود اصرار بر تفاوت داشتن مصیبت حسین بن علی علیهما السلام و مبنای لا یوم کیومک یا اباعبدالله است و متن زیارت شریفه عاشورا و مضامین آن به خوبی این نکته را نشان می دهد . شیوه اهل بیت علیهم السلام این بوده که برای حفظ کارکردهای اقامه عزای سیدالشهدا دیگر مصائب خود را هم عرض آن قرار ندهند و خصائص حسینی از جمله احکام شرعی مربوط به عزای سیدالشهدا مشخصا نمونه ای از این تفاوت اساسی است.

در کنار این حجت شرعی ، مبنای عقلی نیز بر این تمایز تاکید می کند . سیاستگذاری مناسک و آئین ها در حوزه عمومی به طور کلی با سلوک شخصی و حوزه خصوصی متفاوت است . حفظ تضاد تفاوت عاشورا با همه ایام سال یک قاعده اساسی است که اگر شبها همه قدر بودی شب قدر بی قدر بودی !

ممکن است کسی در خانه خود یا با دوستان و همدلان و همراهانی چند بخواهد هر روز سال را هم به اقامه مجالس عزاداری به مناسبت های خاص بپردازد و به هر مناسبتی مجلس و محفلی برپا کند یا در خلوت خود هر روز و هر ساعت به عبادتی بپردازد ، اما در محیط عمومی و برای مخاطب عام نباید هیچ روزی مثل روز عاشورا باشد .

در این جا جایگاه ما جایگاه امام جماعت است که باید حال اضعف المامومین را رعایت کند . امام جماعت در خانه خود می تواند هر گونه که می خواهد عبادت کند ولی در مسجد که فضای عمومی است باید ظرفیت و توان و استعداد و شرایط همگان را در نظر بگیرد .

از سوی دیگر خصوصیت الهی مقام سیدالشهدا اقتضا می کند که خداوند او را سفینه النجاه همه غرق شدگان و گرفتاران بداند و به حکم باب الحسین اوسع همه مردم از هر مسلک و آئین و فرقه و جنس با هر حال و هوایی به درگاه او روی آورند و از عنایت او بهره مند شوند .

خصوصیت هیچ کدام از اهل بیت چنین نیست و مخصوصا در مورد ناموس خداوند و علت خلقت وجود مقدس فاطمه زهرا سلام الله علیها موضوع بسیار ظریف است . آن وجود قدسی را لیله القدر خداوند دانسته اند و راز گونه بودن شخصیت و مقام و زندگی آن حضرت نیز چنان است که هر کسی را یارای نزدیک شدن به حریم خاص او نیست .

اهل بیت خود فرمودند که نحن حجه الله علی الخلق و امنا فاطمه حجه الله علینا . این حریم مقدس جای پرواز هر دل و محل قدم زدن هر جانی نیست و حتی برپایی مجالس عزا و اقامه شعائر مربوط به حضرتش نیز باید با ظرافت و دقت خاصی همراه باشد .

هم باید دلها را به روحانیت ملکوتی و عنایت مادرانه او توجه داد و با سوگ پیامبر و اهل بیت در شهادتش همراه شد و هم باید توجه کرد که فاطمیه نباید عاشورا بشود . فاطمیه نوعی حزن و اندوه بهت انگیز و درد سکوت آور دارد بر خلاف عاشورا که نوعی مصیبت فریاد خیز و شورش زا را ترویج می کند .

حرمت جایگاه و قداست مقام آن بانوی بزرگوار باید چنان حفظ شود که همگان با توجه بدان جایگاه و مقام از خود بپرسند چرا پاره جان پیامبر و تنها یادگارش تنها لختی پس از رحلت او شبانه و در سکوت و خلوت به خاک سپرده شد ؟

بی تردید کسانی که می کوشند فاطمیه و محسنیه و باقریه و به همین سیاق بقیه روزهای سال را بهانه بزرگداشت یاد و مقام اهل بیت کنند نیت خیر دارند و می خواهند قربه الی الله دستور رسول خدا را اطاعت کنند اما باید دقت کرد که در احیای امر اهل بیت نیز به سیره و دستور خودشان عمل کنیم نه به تشخیص و خواست و میل خودمان .

مرز بین صواب و خطا و حق و باطل گاهی بسیار باریک و نازک است و قرآن کریم از همین سو هشدار قل هل ننبئکم بالاخسرین اعمالا را آشکار می کند . آنان که گمان می کنند به کاری درست مشغولند اما ... ایشان نمی دانند که با برجسته کردن مناسبتهای غیر عاشورا به مرور و ناخواسته نقش پررنگ و برجسته و متفاوت عاشورا را ضعیف می کنند و توجه ندارند که همه مناسبت ها و شعائر دیگر از بعثت و غدیر تا شهادت ام الائمه و ظهور منتقم بزرگ دراقامه عزای عاشورا هست .

وضعیت فرهنگ دینی ما آنقدر آشفته و آسیب پذیر هست که لازم باشد در اینگونه امور با احتیاط و ظرافت عمل کنیم و زمام امر هدایت فرهنگ عمومی را به دست آگاهان و عالمان فرزانه و حکیم دهیم نه کسانی که تنها دغدغه و شور و انگیزه مذهبی دارند .

در حوزه عمومی به حکم قرآنی و اذا کانوا معه علی امر جامع باید اداره امر را به حاکم الهی و مقام ولایت داد .در حوزه خصوصی یک روحانی دلسوز و معمولی هم می تواند به ارشاد بپردازد اما در موضوعات عام تنها امام مسلمین و پیشوای امت است که باید راه را نشان دهد و مسیر را معین کند .

...

این کلمات البته برای کسانی حجت است که خود را مطیع ولایت می دانند و به امر پیشوای خود گردن می نهند وگرنه همیشه کسانی هستن که یک روز به آیت الله بروجردی می گویند ما یک روز در سال مقلد شما نیستیم ! و امام خمینی را مجبور می کنند تفسیر قرآن خود را تعطیل کند و در پی فتوای آیت الله خامنه ای در مورد قمه زنی آن کلمات و سخنان را بر زبان می آورند .

به نقل از سایت تابناک

قاپیدن و چاپیدن

میثم — Tue, 17 Apr 2012 05:56:59 GMT

آخرین روزهای اسفند ماه سال 1390 همراه بود با خبر تصادف علی دایی که پس از شکست تیمش در حال عزیمت از اصفهان به تهران، به علت خواب‌آلودگی خودروی وی واژگون می‌شود. اما از آن جا که برخی حاشیه‌ها برای من جذاب‌تر و جالب‌ توجه‌تر از اصل موضوع است، خبر سرقت اموال علی دایی از داخل خودروی وی انگیزه‌ی من برای نگارش این یادداشت شد. به قول مأموران آگاهی اجازه دهید صحنه را بازسازی کنیم. علی دایی با خودروی پرادوی خود در محور اصفهان به کاشان در ساعت 20:10 دچار سانحه می‌شود، محمد دایی برادر وی از خودرو پیاده شده و در حالی که علی دایی بیهوش است با استمداد از اورژانس به همراه وی به یکی از بیمارستان‌های کاشان می‌روند و خودروی پرادوی بی‌در و پیکر را به حال خود رها می‌کنند. به نظر شما با آمار و احتمال ریاضی چقدر احتمال دارد که افرادی که وسایل علی دایی را به سرقت برده‌اند، سارق حرفه‌ای باشند؟ با بیان برخی توضیحات و شواهدی که خودم به عینه با آنها روبرو بوده‌ام، اثبات خواهم کرد این قبیل افراد نه تنها سارق حرفه‌ای و سابقه‌دار نیستند بلکه همین آدم‌های معمولی هستند که در اطراف ما زندگی می‌کنند. امکان دارد شما با این افراد دوست باشید، همسایه باشید، همکار باشید و خدای ناکرده فامیل باشید. قیافه‌هایشان هم کاملاً معمولی است مثل همه‌ی آدمها. اسلحه و نقاب و شاه کلید هم ندارند.

داستان اول

بچه بودم و بنّایی داشتیم. جلوی خانه‌مان یک کامیون آجر خالی کرده بودند تا بنای نیمه‌تمام خانه به سرانجام برسد. پدرم یک روز آمد و گفت احساس می‌کنم از این آجرها کم می‌شود. یک روز صبح زود به کمین نشستیم و دیدیم مردی با فرقون دارد از این آجرها بار می‌کند که ببرد. با پدرم از خانه آمدیم بیرون و جالب این که طرف فرار نکرد و همچنان داشت به کارش ادامه می‌داد. پدرم گفت: «آقا چه کار می‌کنی؟! این آجرها برای ماست» با خونسردی گفت: «دو تا کوچه بالاتر داریم برای آقا امام حسین تکیه درست می‌کنیم، راه دوری نمی‌رود» پدرم گفت: «با آجر دزدی؟!» مرد پررو گفت: «یعنی شما از یک فرقون آجر برای امام حسین دریغ می‌کنید؟ واقعاً که!» و پدرم افزود: «زندگی من فدای امام حسین ولی شما باید اجازه بگیرید» و خلاصه بحث بالا گرفت و با دعوا و اعصاب خرد این آقای زبان‌نفهم را با دست خالی روانه‌اش کردیم رفت.

داستان دوم

نوجوان بودم و تابستان بود. رفته بودیم به شهرستان‌ آباء و اجدادی‌مان، همراه با پسر یکی از بستگان دور رفتیم به بازار. در حین پرسه‌زدن در بازار به من اشاره‌ای کرد که «اینو داشته باش» روبروی یک مغازه ایستاد و چند تا سنجاق‌سر را برداشت و درباره‌ی قیمت با فروشنده که پیرمردی بود وارد صحبت شد و نهایتاً گفت گران است و به ظاهر سنجاق‌ها را سر جایش گذاشت. اندکی که دور شدیم کف دستش را به من نشان داد و گفت «حال کردی!» و من مات و مبهوت از این حرکت وی که «این چه کاری بود کردی» و او نیز پاسخ داد «آدم باید زرنگ باشه، به تو هم میگن بچه تهران؟!»

این فرد الان زنده است، کاسب است، برای خودش مغازه دارد، زن دارد، آبرو دارد، برای خودش در بازار اعتبار دارد و من سال‌هاست که ندیدمش. نمی‌دانم الان در شغلش چگونه است. دأبش چیست؟ ولی برای کسی که دزدی را زرنگی می‌پندارد و می‌گوید کاسب باید زرنگ باشد، بعید است که اگر جایی فرصتی برای قاپیدن یا تصاحب مال بی‌صاحبی یافت از این فرصت دریغ کند. (منظور از مال بی‌صاحب، مالی است که هم‌اکنون صاحبش بالای سرش نیست)

داستان سوم

در دوران سربازی بارها و بارها اتفاق می‌افتاد که اموال هم‌خدمتی‌ها را می‌بردند. خوب دزد که نمی‌تواند از بیرون بیاید داخل پادگان و پول و اموال سربازها را ببرد. پس نتیجتاً سارق یا سارقین غریبه نبودند. یکی از مبتلا به‌ترین چیزهایی که دزدیده می‌شد پوتین بود. پوتین را نمی‌شد خیلی محافظت کرد. چون کثیف بود و اگر داخل ساک یا زیر سر می‌گذاشتی کثیف‌کاری می‌کرد و چاره‌ای نبود مگر این که بگذاری بالای سرت و خوابت هم از عمق هزار پا بیشتر نشود که اگر کسی خواست ببرد تو بیدار شوی و طرف بیخیال شود. دقت کنید چگونه یک نفر می‌تواند پوتین هم‌خدمتی خودش را ببرد و به روی مبارکش نیاورد؟! اینها سارق حرفه‌ای سابقه‌دار نبودند، از همین جوانان رشید این مرز و بوم بودند که دیپلم گرفته یا نگرفته، آمده بودند خدمت سربازی. این قضیه منحصر به گروهان و گردان ما هم نبود. من در گروهان‌ها و دیگر گردان‌ها هم دوستانی داشتم و همه از این مسأله گلایه داشتند و دزدی در پادگان یک پدیده‌ی فراگیر بوده و هست.

داستان چهارم

در دوران دانشجویی چندین بار مواد خوراکی و بعضاً غذاهای مرا با ظرفش بردند و حتی ظرف خالی را نیز نیاوردند. اگر بگوییم سرقت اموال در محیط پادگان شاید طبیعی به نظر برسد، در محیط علمی دانشگاه به هیچ عنوان قابل توجیه نیست. ترم دوم بود که به یخچال سوئیت ما بچه‌های مهندسی زیاد دستبرد می‌زدند، من در یک اقدام ابتکاری با ماژیک روی در یخچال نوشتم: «بالاخره یه روز می‌گیرمت!» و از آن پس چیزی از آن یخچال جابجا نشد. جالب این بود که این موضوع با واکنش دانشجویان سارق مواجه شد که «شما فکر کردید ما دزدیم!» همان ضرب‌المثل بالا بردن چوب و فرار گربه دزده.

یک روز صبح در سرویس دانشگاه یکی از همین برادران تحصیل‌کرده‌ی سارق داشت برای دوست بغل دستی‌اش دزدی‌هایش را تئوریزه می‌کرد. او می‌گفت: «ببین ما اینجا همه دانشجوییم، مال من و مال تو نداره». این آقا دانشجوی رشته‌ی دبیری بود و الان معلم است. خدا به خیر کند عاقبت دانش‌آموزانی که زیردست این فرد تربیت می‌شوند.

داستان پنجم

مسئول بسیج دانشجویی بودم و بسیج را همراه با اعضای فعّال آن در حالی از نفر قبلی تحویل گرفتم که هیچ شناخت درستی نسبت به اعضای بسیج و فرهنگ سازمانی آن نداشتم. یک روز دو نفر از بچه‌های بسیج آمدند و گفتند: «حاجی! رفتیم از روابط عمومی دانشگاه دو تا یونولیت تک زدیم (یعنی بی‌اجازه برداشتیم) واسه نمایشگاه» گفتم: «شما خیلی بیخود کردید، همین الان میرید میذارید سر جاش» گفتند: «حاجی! اینو از دوم خردادی‌ها کش رفتیم خودت که دیدی دانشگاه واسه برنامه‌های بسیج بودجه نمیده، ما هم حق داریم سهم خودمون رو این جوری بگیریم» گفتم: «اینجا صحنه‌ی نبرد با نیروهای بعثی نیست که شما بروید غنیمت بگیرید! اینجا دانشگاه است و برای خودش قانون دارد. ما سهم بسیج را باید از راه قانونی بگیریم. این کاری که شما کردید اسمش دزدی است!» و سرانجام با اصرار من رفتند و شبانه مجدداً یونولیت‌ها را سر جایش گذاشتند.

داستان ششم

ازدواج کردیم و رفتیم سر خانه‌ و زندگی مشترک. در آپارتمان‌مان دو نفر بودند که با ماشین کار می‌کردند و به اصطلاح مسافرکش بودند. یک روز دیدم یکی از اینها دارد با یک صندوق صدقات خالی، سر و کله می‌زند. رو به من گفت: «آقامحمد! شما که مدیر آپارتمانی از پول صندوق یه قفل بخر برای این صندوق، همین جا هم نصبش کنیم» پرسیدم: «ببخشید این صندوق رو از کجا آوردید؟» گفت: «این رو سر خط پیداش کردم، قفلش رو شکسته بودن، پولاشم برده بودن، من گفتم صندوق خالیش که به درد کسی نمی‌خوره» من گفتم: «آقای ...! این صندوق صدقات مال ما نیست. اگر نیاز باشد ما یک صندوق صدقات می‌خریم» با یک حالت خاص گفت: «برو بابا تو هم دلت خوشه! میلیارد میلیارد دارن می‌برن، اونوقت تو به این گیر دادی!» گفتم: «در هر صورت من برای این صندوق هیچ هزینه‌ای نمی‌کنم، نمی‌خوام مال شبهه‌ناک بیاد توی این آپارتمان» با لب و لوچه‌ی آویزان و با بی‌میلی گفت: «باشه هر چی شما بگی!». در این داستان به سلسله مراتب سرقت دقت کنید. یعنی یکی پول صندوق را می‌برد و دیگری صندوق قفل شکسته را. مثل شیری که گورخری را شکار می‌کند و دل و جگر و رانش را می‌خورد، کفتارهایی پیدا می‌شوند که گوشت‌های پشت و قسمت شکم را بخورند، پس از آنها لاشخورهایی می‌آیند که گوشت بین دنده‌ها و استخوان‌ها را می‌خورند، نهایتاً هم مورچه‌ها هر آن چه مانده باشد را صاف و تمیز می‌کنند.

جمع‌بندی

اختلاس سه هزار میلیارد تومانی که سال گذشته از آن رونمایی شد (چون از سال 87 شروع شده بود و در 90 به مراحل پایانی و رونمایی رسید) توسط سارقان سابقه‌دار صورت نگرفته است. بلکه خیلی از این متهمان از افراد به ظاهر آبرودار بوده‌اند که موقعیتی برای بروز و ظهور خرده فرهنگ قاپیدن و چاپیدن مهیا یافته‌اند. حالا یکی در توانش اختلاس سه هزار میلیاردی است، آن دیگری به اندازه‌ی سه میلیارد دستش برای چاپیدن اموال بی‌صاحب باز است، یکی دیگر سه میلیون، یکی دیگر می‌تواند غذای هم‌خوابگاهی‌اش را ببرد، یکی دیگر دستش می‌رسد که پوتین هم‌خدمتی‌اش را بدزد و ... خلاصه هر کس به اندازه‌ی توانش و بر اساس این فرهنگ غلطی که در ضمیر بسیاری از ایرانیان درونی‌سازی شده است از این آب گل‌آلود تا بتواند ماهی‌ می‌گیرد و اسمش را هم می‌گذارد زرنگی! ربطی هم به پولدار بودن یا فقیر بودن ندارد. وقتی اسم بلند کردن مال بی‌صاحب را بگذاریم زرنگی، میلیاردر هم که باشی و اعتقاد داشته باشی آدم باید زرنگ باشد، از بلند کردن یک اسکناس هزار تومانی در خلوت دریغ نمی‌کنی!

همان‌گونه که در داستان‌های بالا بیان شد، این صفت ناپسند منحصر به یک طبقه یا گروه یا محیط خاص نیست و رفتاری است بیمارگونه و فراگیر که متأسفم بگویم مردمان برخی از کشورهای دیگر، بر اساس شواهدی که دیده‌اند ایرانیان را با این ویژگی می‌شناسند.

به نقل از وبلاگ وزین شهروند دردمند

روحانی و شاه

میثم — Wed, 04 Apr 2012 05:05:47 GMT

... شاه در اوج قدرت و اعتماد به نفس بود. او می توانست به اشاره انگشتی، سران کشورهای خارجی یا وزیران آنها را به دیدار خود در تهران، یا در استراحتگاه زمستانی اش در سن موریتس احضار کند. مدیران شرکت های خارجی، دانشمندان، استادان یا خبرنگاران خارجی، به حضورش شرفیاب می شدند و به رهنمودهایش خردمندانه سر تکان می دادند. شاه از این وضع لذت می برد، چرا که با جهان غرب در جایگاه شخصیتی مغرور و والامقام برخورد می کرد که در عین حال مانند یک مدیرکل یا رییس شرکت دست یافتنی و قابل درک بود...

اما او به ندرت، بخش دست یافتنی خود را به مردم خویش نشان می داد، ترجیح می داد که به صورت پادشاه والامقام و پرشکوه سنتی دیده شود که تنها در مناسبت های رسمی سخن می گوید.

... به وجه شگفت آوری خودمانی و گشاده رو با برخی روزنامه نگاران ناشناس خارجی، موقر و ساکت با رعایای خودش.

نقل از کتاب روحانی و شاه نوشته ی دزموند هارنی

قاصدک

میثم — Tue, 27 Mar 2012 06:45:15 GMT

کاش قاصدک بودم من!

آزاد و رها

سبک و پرخیال

بار خود را به آرامی و سبکی

بلند میکردم

پرواز میکردم

آرام میشدم

اگر قاصدک بودم

دیگر سنگین نبودم

دیگر رنگین نبودم

دیگر غمگین نبودم ...

فریبا احمدی

چشم و دل سیر؟

میثم — Sat, 24 Mar 2012 05:34:00 GMT

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافیست هر چه بی سبب گشتند

در این دریای طوفان دیده مرجانی نمی بینم

زمین از دلبران خالی است یا من چشم و دل سیرم

که میگردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد

که من میمرم از این درد و درمانی نمی بینم

فاضل نظری

زندگانی

میثم — Wed, 14 Mar 2012 10:32:54 GMT

دیگر از سقف زمانه آفتابی برنمیتابد مرا...

خلیفه مسلمین و کفار

میثم — Sun, 11 Mar 2012 09:10:00 GMT

در کتابی برخوردم به قراردادی که معاویه در سال آخر حکومت خویش با رومیان منعقد کرده بود.

معاویه که سال‌های سال با دیکتاتوری بر عموم مسلمین به خشونت حکومت کرد چنین در برابر بیگانگان نرم‌خو و مسالمت‌جو بود.

متن قرارداد خلیفه مسلمین در برابر امپراطور روم:

1- مصالحه 30 ساله میان کنستانتین پادشاه ممالک غرب و معاویه پسر ابوسفیان خلیفه بلاد شرق و میان ولاه‌عهد و سرداران طرفین.

2- خلیفه مسلمین و اخلاف او سالانه سی‌هزار سکه طلا و هشت‌صد اسیر مسیحی و هشت‌صد راس اسب عربی به روم خواهد فرستاد.

3- تعهد امپراطور و اخلافش مبنی بر تعرض ننمودن به بلاد اسلامی.

اسرار هزارساله

میثم — Sat, 10 Mar 2012 13:09:31 GMT

بسیاری از نویسندگان ما برای اینکه مردم را از خود نرنجانند و زمینه انتخاب یا فروش روزنامه‌شان بر هم نخورد، هر نقصی در توده ببینند گناهش را به گردن دولت می‌اندازند و حال آنکه دولت کسی جز خود مردم نیست. اگر توده راستی چیزی را بخواهد دولت چکاره است؟!

از کتاب جنجالی اسرار هزارساله نوشته‌ی علی اکبر حکمی زاده