سهو در عمل

آدمی را غفلت گرفتار می سازد، در این بحثی نیست.
سهو در عمل، طبیعی انسان است؛
ولی سهو از عمل و ترک آن کاشف از دلدادگی انسان به موضوع دیگری است.
ذهن آدم به آنچه اهمیتش را پذیرفته مأنوس می شود.
هنگامی که اهمیت ها را و دلدادگی ها را در جای دیگر دارم
و برای خودنمایی به کاری مشغول می شوم،
طبیعی است که سهو مشت مرا باز می کند
و خود نمایی و ریای مرا مشخص می سازد.
‏ع.ص.

/ 0 نظر / 4 بازدید